hernia
Persoonlijk

Van hernia patiënt naar dans docent

01/02/2018

Hey you..

Het is februari en die maand ligt een beetje gevoelig. Het is de 20e namelijk 3 jaar geleden dat ik ben geopereerd. Aan een hernia.

De sprong.
Op school maakte ik tijdens Modern een sprong, ik kwam neer op m’n linker been en het schoot meteen helemaal verkeerd. Ik wist dat er iets goed fout zat. Maar wat? Ik had m’n hele leven nog nooit een fysio gezien, maar ik werd ineens een fysioslet (zoals ik mezelf noemde). Een sprong die m’n leven goed op z’n kop zette.

Doorgaan.
Ik had direct heel veel pijn in m’n rug. Ja, mijn rug was altijd een zwakke plek, maar deze pijn had ik nog nooit gevoeld. We zaten midden in de repetities voor de Eindvoorstelling en ik mocht eindelijk dansen in een extra stuk (dan dans je ipv 1 stuk, 2 stukken) en owja ik was ook nog uitgekozen als kampleider voor de nieuwe eerstejaars. Die dag moest ik tot laat repeteren maar ik kon eigenlijk helemaal niks meer. De overgang van zitten naar staan en andersom deed ontiegelijk veel pijn en mijn linker been kon ik niet meer strekken. Ik verging echt van de pijn, maar opgeven? Dat staat niet in mijn woordenboek, dus ik ging door.

Fysioslet.
Doorgaan totdat het echt niet meer kon. Ik wist ook niet gelijk dat het een hernia was. Voor het eerst van m’n leven naar de fysio, een andere fysio, en nog heel veel anderen. In totaal heb ik 13 verschillende therapeuten gezien. Door iedereen even behandeld, maar niemand was echt duidelijk over wat ik nou precies had en wat we daar nou aan konden doen. Sommigen wisten het wel, maar na een paar behandelingen was het toch niet wat ze dachten. Want een hernia, daar was ik toch veel te jong voor? (ik was namelijk 20)

Hogerop.
Toch maar hogerop. Want hoe positief ik ook ingesteld was, de pijn bleef en die werd steeds vervelender. De dokter wist voor 99% zeker dat het geen hernia was. Maar ik moest toch maar even foto’s laten maken. Op de foto’s niet echt iets te zien. Niet iets wat die verschrikkelijke pijn veroorzaakte. Nu praat ik ongeveer al een half jaar verder. Nog steeds niks wijzer. Door naar de volgende fysio in Amsterdam (speciale fysio voor dansers) en hij wilde een MRI laten maken omdat hij zag dat er iets goed verkeerd zat. MRI scan gemaakt bij een sportarts, als zij iets zag mochten we meteen komen. Dat was zo, het was overduidelijk. Een dikke vette hernia.

Pillen.
Terug naar de fysio, maar met wat oefeningen en rust ging deze flinke jongen niet weg. Ik kreeg ontstekingsremmers, hielpen niet. Op een gegeven moment zat ik aan de morfine pillen, maar ook die konden mijn pijn niet verlichten. Terug naar het ziekenhuis, deze keer in Zaandam. Hele onaardige arts, had het over pijnbestrijding maar hij ging eerst even op vakantie. Daar gingen wij niet op wachten. Dus door naar de volgende arts in Den Haag. Deze hernia moest verwijderd worden, zo snel mogelijk. Mijn linker been (waar ik amper op kon staan) werd steeds dunner en mijn brede glimlach verdween steeds meer.

Operatie.
Eindelijk het verlossende telefoontje, ik mocht die week geopereerd worden. Ik zat inmiddels zo dik onder de medicijnen dat ik even dacht dat die hernia misschien verdwenen was. Toen dokter Peul (mijn held) die ochtend vroeg: “Heb je veel pijn?” Antwoordde ik ook met: “Nee, het gaat eigenlijk wel goed!” Uiteindelijk is het maar goed dat ze dat ding weg hebben gehaald, want ze moesten ook een extra inkeping maken in m’n tussenwervelschijf. Ik herstelde snel en na de zomervakantie kon ik weer aan de bak. Dat was wel even anders dan ik had gedacht.. Ik moest weer helemaal overnieuw beginnen. Maar ik was al lang blij dat ik weer mocht dansen!

Dankbaar.
Ik ben iedereen die mij toen heeft gesteund zo dankbaar. Alleen had ik dit niet gekund. Alle fysio’s, artsen maar ook alle vrienden en familie. Het woord “hernia” blijft gevoelig. Als iemand het woord in z’n mond neemt, kan ik plotseling helemaal in tranen uitbarsten. Dit verhaal is de aller kortste versie. In totaal vanaf de sprong, tot het herstel, ben ik ruim een jaar bezig geweest. Ik heb dingen naar m’n hoofd gekregen als: “Misschien moet je maar kappen met die dansopleiding? Misschien moet je iets anders zoeken.” tot “Misschien zit het wel allemaal tussen je oren en heb je helemaal geen pijn.” Ik kan je vertellen, zoveel pijn in m’n leven heb ik nog nooit gehad. Maar opgeven? NOOIT.

Als je kijkt waar ik nu sta, fulltime aan de slag met dingen die ik nooit heb opgegeven. Wie had dat 3 jaar geleden gedacht? Ik in ieder geval niet. Het klinkt misschien stom, maar ik denk dat ik dit nodig had. M’n lichaam gaf al eens wat grenzen aan, maar ik luisterde niet. Ik moest doorgaan, fitter worden en niet rusten. Daarom: lieve mensen, luister naar je lichaam en ken je grenzen. Je hebt maar 1 lichaam, wees er zuinig op. En ik weet wat sommige zullen denken: Doe het zelf dat ook eens! Ik werk er nog steeds aan. Toevallig zei vorige week m’n linker been nog: “Hey ben je mij soms vergeten, dit was die pijn die je toen voelde maar dan veel erger, wil je niet he?!” Een teken dat ik weer even rustig aan moet doen. Maar zover als een hernia, zal het nooit meer komen.
hernia hernia

-IK-

No Comments

    Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: